Środki higieny osobistej to nieodzowny element dbania o zdrowie i komfort każdego pracownika. Zapewnienie odpowiednich warunków higienicznych na stanowisku pracy minimalizuje ryzyko chorób zawodowych, poprawia samopoczucie oraz wpływa na efektywność wykonywanych zadań.

Środki higieny osobistej dla pracowników

Każdy pracodawca musi ochraniać zdrowie oraz życie pracowników poprzez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Służy temu odpowiednie wykorzystanie osiągnięć nauki i techniki. Pracodawca zobowiązany jest do zaopatrywania pracowników w niezbędne środki higieny osobistej. Ilość i rodzaje tych środków dostosowane powinny być do rodzaju, a także stopnia zanieczyszczenia ciała przy określonych pracach.

Zakładowe normy przydziału środków higieny osobistej wydawanych pracownikom określone powinny być w: regulaminie pracy, układzie zbiorowym pracy, czy w porozumieniu z przedstawicielem pracowników.

Ilość i rodzaje wydawanych pracownikom środków higienicznych zróżnicowane powinny być ze względu na środowisko pracy. Powinny uwzględniać w szczególności:

• stopień zabrudzenia ciała przy wykonywaniu pracy,
• wymogi higieny osobistej związane z pracą,
• wymogi wynikające z obowiązku przestrzegania warunków sanitarnych.

Zasady zaopatrzenia pracowników w środki higieny osobistej

Środki higieny osobistej wydane przez pracodawcę są jego własnością i używane powinny być wyłącznie w zakładzie pracy.

Zgodnie z kryteriami wyróżnia się grupy pracowników zróżnicowane ze względu na rodzaj wykonywanej pracy i towarzyszący temu poziom zabrudzenia:

1. pracownicy, którym powinno się umożliwić kilkakrotne umycie nieznacznie zabrudzonych rąk, czy przemycie twarzy w ciągu dnia pracy – są to pracownicy na stanowiskach nierobotniczych, głównie: administracyjno-biurowi, techniczno-inżynieryjni, ochrony osób i mienia, portierzy, itp.;

2. pracownicy, u których zachodzi konieczność usunięcia brudu łatwo zmywalnego z nieosłoniętych części ciała – są to m.in. rewidenci w środkach komunikacji, czy pracownicy zatrudnieni w budownictwie, jak: sztukatorzy, murarze, malarze, stolarze, zbrojarze i ich pomocnicy;

3. pracownicy, u których zachodzi konieczność kilkakrotnego starannego umycia rąk w czasie pracy – z uwagi na wymagania produkcji lub przepisów sanitarnych albo z potrzeby mycia rąk oraz twarzy z brudu przylegającego do ciała. Są to np. osoby zatrudnione przy obsłudze obrabiarek do metalu: tokarze, frezerzy oraz spawacze, lakiernicy, piekarze, cukiernicy;

4. pracownicy, u których zachodzi konieczność mycia rąk, twarzy i kończyn dolnych z silnego brudu oraz pracownicy, u których zachodzi konieczność z uwagi na stałe narażenie na kontakt z substancjami trującymi – są to np. lakiernicy natryskowi, pracownicy impregnujący drewno, wulkanizatorzy, mechanicy pojazdowi, osoby zatrudnione przy rozpylaniu środków ochrony roślin;

5. pracownicy, u których zachodzi konieczność mycia górnej części ciała lub całego ciała z brudu z substancji łatwo zmywalnych, tacy jak: zatrudnieni przy obsłudze urządzeń w studzienkach i kanałach ściekowych, czyszczeniu i rozbiórce maszyn i urządzeń technicznych, produkcji i konfekcjonowaniu środków ochrony roślin i inni;

6. pracownicy, u których zachodzi konieczność mycia całego ciała z uwagi na na bardzo duży stopień zabrudzenia lub stykanie się z substancjami trującymi – są to np. pracownicy: wykonujący prace przy czyszczeniu zbiorników i cystern do przewozu paliw i mocnych kwasów, zatrudnieni przy produkcji barwników, czy utylizacji.